Piątek w 2 tygodniu Adwentu.

Jakże to niezwykły widok siedzieć naprzeciwko tylu mężczyzn w różnym wieku i u każdego dostrzec obrączkę na palcu. To rzadkość w dzisiejszych czasach. Taką uwagą podzielił się ze mną jeden z uczestników rekolekcji dla nadzwyczajnych szafarzy Najświętszego Sakramentu, w których właśnie uczestniczę. To błogosławiony czas doładowywania duchowych akumulatorów. Również dzięki temu, że przebywa się w gronie ludzi podobnych, którzy potwierdzają moje życiowe wybory. Jakże to potrzebne w sytuacji odwrotnej. Gdy jestem jedynym tańczącym w gronie płaczących. Albo jedynym płaczącym przy wtórze rozweselających fletów.

Często staję w konieczności obrony własnego zdania. I to nie tylko w fundamentalnych sprawach wiary. Gdy ma się dojrzewających synów, którzy właśnie są w fazie krystalizowania się własnych poglądów, toczyć spory można o wszystko. Nawet o kolejność dni tygodnia. Czy ilość potrzebnego snu. Można przerzucać się argumentami. Można wytoczyć najcięższy z nich: Bo tak! Ale czy to coś da?

Mądrość prawdziwa, którą z dziada pradziada, przez ojca, przejmuje się jako własną, usprawiedliwia się sama. Taką mądrość pragnę przekazać mym synkom. Nie przez logistyczne pojedynki słowne.  Tu dzięki genom prawniczym po dziadku szybko wezmą górę nade mną. Ale przez przykład własnych czynów i postaw.

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP.

Wczoraj spotkałem się z Jezusem. Mogłem sobie spokojnie z Nim pogadać o minionych miesiącach. I naszej wspólnej pracy nade mną. Oczywiście nie mam prywatnych objawień, ani przesłania ratującego cały świat. To było przesłanie ratujące właśnie mnie. W sakramencie spowiedzi.

Dziś czuję się lekki i wolny. Choć na szczęście zbyt dużego balastu nie musiałem się pozbywać. Spotkanie osobiste z Jezusem ma jednak zawsze moc odnawiającą i uskrzydlającą. Jestem zatem nowym człowiekiem. Niemal na nowo poczętym, do bycia świętym i nieskalanym przed obliczem Boga.

Dziś znów mogę dostrzec w sobie i się zachwycić cudem życia. Tą łaską jaką obdarza mnie codzień Stworzyciel. I wraz z Maryją wyśpiewuję swoje Magnificat. Bo dobrze sobie uświadamiać jak wielkie cuda działa we mnie i wokół mnie dobry Bóg.