1 Tes 4,1-8

Mt 25,1-13

Wyobraź sobie taką sytuację. Przed sobą masz test na inteligencję wszelaką. Jest on bardzo miarodajny, z poważnego źródła. Przystępujesz do jego wypełnienia z zamiarem zmierzenia, jak daleko już doszedłeś na drodze do doskonałości. Czytasz i coraz bardziej bledniesz. Zagryzając długopis stwierdzasz, że wszystkie pytania są dla ciebie niejasne, niejednoznaczne. Utknąłeś.

Takim swoistym testem na chrześcijańską mądrość jest Jezusowa przypowieść o pannach mądrych i głupich. Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się proste i jasne. Ale gdy głębiej się przyjrzeć kryteriom, tym coraz niepewniej się czuję wobec tego papierka lakmusowego. Czy mogę być pewny, że wraz z pięcioma roztropnymi pannami rzucę się w wir niebiańskiej uczty weselnej? Czy panny głupie nie mają ze mną nic wspólnego? I to nie jest tylko kwestia skrupulanckiego sumienia.

Wszystkie dziesięć panien przyjęły zaproszenie. Wszystkie się przystroiły. Równie gorąco pragnęły spotkania z panem młodym, równie intensywnie czuwały. Nikomu nie mogę zarzucić złej woli. Później równiutko cała dziesiątka zasnęła. To nie była wina głupich dziewcząt, że pan młody się ociągał. Może przybiegły w swej gorliwości nawet wcześniej, dlatego oliwy zabrakło? Nie stropiły się tym jednak, tylko zrobiły wszystko co w ich mocy, by lampki świeciły pięknym blaskiem. Skoro chytre towarzyski nie chciały się podzielić (Pan Bóg kazał się dzielić!), podjęły próbę, by w środku mocy dokonać zakupu. I udało im się!

Dlaczego zatem zostały wygnane precz? Z etykietką głupich? Cienka jest granica pomiędzy głupotą, a mądrością. Pomiędzy zabiegami o własne szczęście po śmierci, a miłosnym zespalaniem z Bogiem. Pomiędzy nadgorliwym lękiem chcących zasłużyć na dobrą laurkę w niebie, a podsycanym nadzieją zapałem wiary.

Papierkiem lakmusowym jest owa oliwa do lamp. Dary Ducha Świętego. Czy Jego Prawo traktuję jak każde inne ludzkie normy, które przecież tak łatwo można ominąć? Czy też jako coś więcej?

Tyle pytań. Jak w teście na inteligencję.